Paniekaanvallen

Hoi, ik ben Bianca. 
Welkom op mijn blog, een plek waar ik mijn ervaringen deel over kruiden, spiritualiteit, creativiteit en het leven met mijn beperkingen. Hier schrijf ik vanuit mijn hart, mijn nieuwsgierigheid en mijn dagelijkse leven. 

Vandaag wil ik het hebben over paniekaanvallen. 
Een terugkerend thema in mijn leven, mede door het uitvallen van mijn evenwichtsorganen. Op het moment dat je voelt dat je geen controle meer hebt over je lichaam en je misschien gaat omvallen, kan paniek razendsnel de kop opsteken. 

Wanneer mijn lichaam ineens onveilig voelt 

Bijvoorbeeld wanneer ik in een winkel ben en ik voel dat ik geen controle meer heb over of ik overeind kan blijven, dan kan ik in de paniek schieten. 

Mijn ademhaling versnelt. 
Inademen wordt moeilijk. 
Mijn lichaam staat ineens “aan” alsof er gevaar is. 

En ergens snap ik dat ook. 
Mijn systeem probeert me te beschermen. Alleen is er geen roofdier — er is duizeligheid. Mijn hele wereld draait en ik weet niet meer waar onder of boven is. Het is een akelig gevoel en dat voelt op zo’n moment levensecht. 

“Dit past niet bij mij” 

In het begin dacht ik echt dat paniekaanvallen niets voor mij waren. 
Ik ben niet iemand die snel in paniek schiet. Ik leef altijd volgens het motto dat je alles aankunt wat er op je pad komt. 

Juist daarom voelden die paniekaanvallen alsof ze niet bij mij pasten. 
Alsof ze niet klopten met wie ik ben. 

Maar ze waren er wel. 

Ik weet nog dat ik ooit in een stoffenwinkel stond — om mijn mooie stoffen voor lampenkappen uit te zoeken — en opeens kwam de paniek opzetten. Vanuit het niets. 

Ik voelde mijn ademhaling versnellen. 
Mijn lichaam werd onrustig. 
Mijn evenwicht voelde onzeker. 

Ik verstopte me haast in de hoek van de winkel en probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen. Ik wilde niet dat iemand zag dat ik een paniekaanval had. Dus ik draaide me richting de muur, hopend dat het over zou gaan. 

En uiteindelijk… ging het ook over. 

Maar dat moment staat me nog helder bij. 
De verwarring. 
De schaamte. 
Het gevoel dat mijn lichaam iets deed wat ik niet herkende. 

Wat mij helpt op zo’n moment 

Door de jaren heen heb ik geleerd dat vechten tegen de paniek het meestal erger maakt. Wat mij het meeste helpt, is: 

• Gaan zitten, als dat kan het liefst buiten. 

• Als ik niet kan zitten, me ergens aan vasthouden in de winkel. 

• Bewust ademhalen, ook al voelt dat in het begin geforceerd. 

• Wachten. Niet wegduwen. Niet oplossen. Gewoon wachten. 

Die laatste was misschien wel de moeilijkste les. 

De paniek wil dat je nú iets doet. 
Maar vaak is het veiligste wat ik kan doen: blijven. 

Thuis: zachtheid en kruiden 

Als het thuis gebeurt, maak ik vaak een kop kamille thee. 
Kamille voelt voor mij als een zachte deken. Rustgevend. Troostend. 

Daarnaast heb ik verschillende kruidenmixen die mij een gevoel van rust en liefde brengen. Niet als wondermiddel, maar als ondersteuning. Als een klein gebaar naar mezelf: ik zorg voor je. 

Ik ga zeker nog een aparte blog schrijven over kamille, want dat kruid verdient echt zijn eigen plek. Lees hier meer over kamille.

Het wordt minder 

Wat ik gelukkig merk, is dat de paniekaanvallen minder worden. Niet omdat mijn evenwichtsorganen ineens beter werken, maar omdat ik mijn lichaam beter begrijp. 

Ik weet nu sneller wat er gebeurt. 
Ik weet dat het weer zakt. 
Ik weet dat ik niet echt “omval in het niets”, ook al voelt het soms zo. 

En meestal is er wel iets om me aan vast te houden — letterlijk of figuurlijk. 

Geen zwakte, maar een reactie 

Paniekaanvallen voelen intens en soms beangstigend. Maar ik probeer ze niet meer te zien als zwakte. Het is een reactie van een lichaam dat zich even onveilig voelt. 

En op zulke momenten hoef ik mezelf niet te pushen. 
Ik hoef alleen maar te zitten. 
Te ademen. 
Te wachten tot mijn systeem weer tot rust komt. 
Dat is samenwerken met mijn lichaam. 

💜 
– Bianca