Moeheid

Hoi, ik ben Bianca. 
Welkom op mijn blog, een plek waar ik mijn ervaringen deel over kruiden, spiritualiteit, creativiteit en het leven met mijn beperkingen. Hier schrijf ik vanuit mijn hart, mijn nieuwsgierigheid en mijn dagelijkse leven. 

Vandaag wil ik het hebben over moeheid. 
Niet het soort moeheid dat je oplost met een goede nachtrust. 
Maar de diepe, allesomvattende vermoeidheid die verweven is met mijn lichaam. 

Mijn bilaterale vestibulopathie en het Silver Russell Syndroom zorgen ervoor dat ik weinig aankan en heel snel moe ben. De normaalste dagelijkse dingen kosten mij enorm veel moeite. 

Moeheid die je niet ziet 

Voor veel mensen is stofzuigen “even een klusje”. 
Voor mij is het een activiteit die planning vraagt. 

Ik kan niet zomaar het hele huis in één keer stofzuigen. 
Dat moet ik verdelen over twee dagen. 

Als ik vandaag de benedenverdieping doe, dan weet ik dat ik daarna rust nodig heb. Echt rust. Niet alleen even zitten, maar herstellen. 

Waar anderen hun leven leven en het huishouden tussendoor doen, is het voor mij een taak die energie kost die ik maar één keer kan uitgeven. 

En dat verschil zie je niet aan de buitenkant. 

Mijn evenwicht kost energie 

Door mijn bilaterale vestibulopathie moeten mijn hersenen constant compenseren voor mijn evenwicht. 

Balans houden is voor mij geen automatisch proces. 
Het kost energie. De hele dag door. 

Autorijden op de snelweg vind ik bijvoorbeeld heel lastig. De tegenliggers flitsen zo snel voorbij dat mijn evenwichtsorganen getriggerd kunnen worden. 

Dat geldt ook voor: 

• flitsende lichten 

• snel bewegende beelden 

• veel of harde geluiden 

• oneffen ondergronden 

Al die prikkels vragen verwerking. 
En verwerking kost energie. 

Als ik al moe ben, kan wandelen zelfs een ramp zijn. Dan wiebel ik alle kanten op en lijkt het alsof ik een hele drankwinkel op heb. 

Dat heb ik niet. 
Ik drink geen alcohol, juist omdat mijn hersenen dan nóg minder goed meewerken in het aansturen van mijn evenwicht. 

Maar vermoeidheid kan dat effect wel nabootsen. 
En dat is soms confronterend. 

Wat mij helpt bij moeheid 

In de loop der jaren heb ik geleerd dat mijn energie kostbaar is. En dat ik die moet bewaken. 

Wat mij helpt, is regelmatig pauzes nemen. 

Ik zit vaak een halfuurtje zonder geluid, met mijn ogen dicht op een stoel. Gewoon stilte. Geen scherm. Geen prikkels. 

Dat doe ik ook vaak voordat we ergens heen gaan. Zodat de prikkels van de heenweg niet meteen te veel worden. 

Daarnaast helpt het mij om ’s middags een uurtje te slapen. Dat is geen luxe, maar noodzaak. Mijn systeem reset dan als het ware. 

Wat ook belangrijk is: 

• Niet te veel op één dag plannen. 

• Na een drukke dag bewust een “pauzedag” inplannen. 

• Taken verdelen in kleine stukken. 

En wat mij ook helpt, is het drinken van kruidenthee voor rust. 
Bijvoorbeeld kamille, of andere zachte kruiden die mijn zenuwstelsel ondersteunen. 

Niet omdat thee mijn moeheid oplost. 
Maar omdat het mij helpt vertragen. 

Een warme mok in mijn handen. 
Even zitten. 
Even niets hoeven. 

Het is een klein ritueel van zorg. 

Leven met een ander tempo 

Ik kan niet “even snel” iets doen. 
Ik moet nadenken: wat kost dit? Wat vraagt dit van mij? 

Dat kan frustrerend zijn. Want ik wil ook gewoon spontaan zijn. Gewoon doen wat anderen doen. 

Maar mijn lichaam werkt anders. 

En hoe meer ik dat accepteer, hoe minder strijd er is. 

Samenwerken in plaats van vechten 

Er was een tijd dat ik tegen mijn moeheid vocht. 
Dat ik vond dat ik meer moest kunnen. 

Ik ging gewoon door zonder naar mijn lichaam te luisteren. Maar hoe harder ik vocht, hoe sneller ik uitgeput raakte. 

Nu probeer ik samen te werken. 
Pauzes zijn geen zwakte. 
Slapen overdag is geen luiheid. 
Een taak opdelen over twee dagen is geen falen. 

Het is aanpassen. 
Het is luisteren. 
Het is zorgen voor mezelf. 

Moeheid is voor mij geen vijand meer. 
Het is een grensbewaker. 

En zolang ik daarnaar luister, blijft mijn wereld leefbaar. 

Herken jij dit? 
Leef jij ook met een lichaam dat een ander tempo vraagt dan de wereld om je heen? 

Ik ben heel benieuwd hoe jij hiermee omgaat. 
Heb jij nog tips die mij – en misschien ook andere lezers – kunnen helpen?  

💜 

Liefs, Bianca